20220811 Van Brokovici naar Gmiçi (Prozor-Rama)

20220811 Brancovici eko camping naar mostar

Het is niet verkeerd om ‘s morgens vroeg wakker te worden in een camperbus, naar buiten te stappen aan de rand van een alpenweitje, de zon op je rug te voelen tijdens een wildplasje en dan te beginnen aan een mooie dag. Eerst nog een ochtendkoffie en dan eens naar de route kijken.

Gisteren tijdens ons diner met noodles en zelfgefabriceerde gezonde saus (bordjes leeg, pan leeg) hebben we besloten om een omweggetje te maken langs Jajce en Bolugno, twee steden waar onze broer/zwager op uitzending is geweest. Eerlijk gezegd had ik mijn zinnen gezet op Mostar maar heb me laten overhalen na het zien van een mooi wit weggetje van hier naar Jajce.

In het stadje Travnik weet Tomtom het even niet meer en stuurt ons naar links waar de weg rechtdoor gaat. Nogmaals checken op de kaart helpt niet en we rijden het centrum in. Met een redelijk aantal toeristen, een grote moskee en een prima terrasje met gesuikerde Nescafe oploskoffie. En met heerlijke zelfgemaakte baklava.

We hebben een nieuw doel ingetoetst in Tomtom en rijden terug door de oude stadswijk en over de rivier rechtdoor. Zo komen we in nog een centrum met een keuze voor links of rechts. Tomtom zegt “linksaf”. Ik luister en we slaan linksaf. Na 50 meter stapt een agent de weg op en zegt “stop!”. Ik luister alweer en stop. We staan midden in een voetgangersgebied en midden voor het politiebureau.Een betere plek voor een overtreding kan ik me niet bedenken. De vriendelijke agent moet ook lachten maar vanwege de camera’s kan hij niet anders dan een boete geven van 20 Mark, 1 tientje.

De boete wordt in het bureau handmatig uitgeschreven met stempels en handtekeningen. De boete moet bancair worden voldaan, gelukkig is de bank aan de overkant. De bankdames besteden voldoende tijd aan rode nagels en whatsappjes om mij uiteindelijk te helpen met betalen. Teruglopend praten agent en ik over onze passie voor motorrijden. Als ik weer in Travik kom, gaan we samen met zijn vrienden rijden in de regio. Zoeken in de stad, bekeuring, betalen en zo kost ons zeker een uur. Tijd om door te gaan met onze reis, richting Jajce.

Bij Trobe vinden we meteen de witte weg, denken we. Dus niet. Eerst was het een singletrack maar al snel is het een grindweg met grote en heel grote brokken. We volgen de weg voorzon 4km maar dit kan niet goed zijn. Tomtom enMaps.meen Google-Maps weten ook niets beter te melden dus keren we zodra het kan en moeten we even aan onze avonturen in Kyrgyzstan denken. Alleen hier is het warm en rijden we niet met een 4x4. Eenmaal terug op het asfalt komen ons 2 Italiaanse fietsers tegemoet. Zij vragen naar de conditie van de weg en wij geven eerlijk antwoord.

Wij kiezen er voor om 5 km terug te rijden om dan via de weg naar Dobrovice naar Jajce te rijden. Maar ook deze weg wordt slechter en slechter, maar lang niet zo stijl en grof als die vorige. Ergens in een bocht nemen we een pauze en maken een lunch. Later zien we dat 500 m verderop een prima picnic plaats was aangelegd. Ach ja.

Als we in Jajce aankomen worden we verrast door een mooie, toeristische stad met een burcht en bijbehorende smalle straatjes. Na twee bochten komt er weer een politie agent op onze weg. Deze aardige man wijst op onze luifel en zegt dat hij wil helpen ons om de hoek te geleiden, langs de overhangende daken. Niks bon of zo, maar gewoon helpen.

We parkeren maar eens bij het politiebureau en wandelen door het centrum naar de waterval. Maar we moeten door! Terug in de auto vinden we gemakkelijk de weg naar Bugunjo, maar deze grote industriele stad haalt het niet bij Jajce, dus rijden we door richting Mostar.

Het wordt allengs donkerder, ook door de toenemende bewolking. en eigenlijk vinden we het wel mooi geweest voor vandaag. We willen een goede douche en besluiten naar een hotelletje met restaurant om te zien. In de regio is echter een feest aan de gang en alle hotels zijn volgeboekt. Totdat we 15 km verder in de heuvels, op de top van een heuvel, een restaurant met Sobe zien. HotelKod Babe Janje is eenvoudig doch voedzaam qua eten en de bedden houden ons net, slechts af en toe breekt er een lat onder de bodem van Peters bed. Maar de douche was ook goed.

Overigens, gisteren hoorden we in de verte af en toe het geschiet van een automatisch geweer. Pang. Pangerdepang, depang. De boer meldde dat het misschien vuurwerk was? En vanavond horen we tot een uur of tien om de zoveel minuten een enorme Boem, alsof er een tank een granaat afvuurt. Maar ook hier weet de waard ons gerust te stellen. Het is de Jaegermeister! Doei.

De waardin maakt het helemaal goed door ons in goed Duits een zelfgemaakte schnaps aan te bieden. En nog een. Totdat we omrollen en gaan snurken. In de verte bliksemt het en bij ons op de berg begint het te regenen.