20220831 Vlorë - ferry naar Brindisi

20220831 Vlorë - Ferry naar Brindisi

Vannacht is in de paardenstal op de camping een veulentje geboren. Maar vreemd genoeg hebben wij daar niets van gemerkt. Wel merken we dat er een jonge, goed uitziende maar enigszins verwaarloosde, treurig en toch verwachtingsvol kijkende hond naast de bus zit. Helaas hebben we het deze vakantie niet zo met honden, dus we zeggen : ksssht! De hond kwispelt, staat op, stapt een meter verder, graaft een soort kuiltje en gaat lekker liggen.

Na het ontbijten en luieren en douchen en keutelen gaan we toch naar het strand. We fietsen een kilometertje door het bos en kapen een parasol. Als we in het water liggen en omkijken, zien we de hond van het ontbijt aan onze handdoeken snuffelen, een kuiltje graven en erbij komen liggen. Wegjagen is geen optie, de hond is rustig en onverstoorbaar. Okee, dan maar negeren. Bij de parasols hoort een beach-restaurantje waar we uiteindelijk terechtkomen voor een luxe bordje eten. We hebben het niet slecht.

Zodra we onze handdoeken en tas oppakken en naar de fietsen lopen, staat de hond op en volgt op een meter of vijf. We fietsen terug naar de camping en na een minuut of tien komt ook de hond weet aan. De campingbaas kent hem, het is een beestje dat twee maanden geleden is komen aanwandelen. Men dacht dat hij van een Belgisch stel was, maar de Belgen dachten dat hij van een Duits stel was. En die Duitsers dachten dat hij bij de camping hoorde. Wat de hond dacht, dat weten we niet.

Onder het lijdzaam kijken van de hond is de bus snel ingepakt. We nemen afscheid van Toni en Bert en van het piepkleine katje dat door een gast is gevonden op straat en nu in een kartonnen doos onder de bar woont. We starten de bus, de hond staat op en doet een paar passen opzij. Tegen zessen rijden we naar Vlorë. We gaan eerst even het oude centrum bezoeken.

Het oude centrum kunnen we niet vinden. De twee grote straten zijn druk. We wandelen rond wat oude gebouwtjes waaronder een oude moskee. Ik wissel bij een kantoortje de overgebleven LEK’s in voor Euro en we stoppen voor een, heerlijke, pita-gyros op een terrasje. We willen naar de Ferry. Odile wil zo snel mogelijk haar Rabies booster vaccin en dat wacht mogelijk in Brindisi. Wij wachten nog op bevestiging van ANWB alarmdienst.

De anderhalve kilometer naar de haven duurt zo’n half uur. Overal staan auto’s dubbel geparkeerd zodat deze hoofdweg volloopt. Preciesom 20:00komen we bij de ingang van de haven, drie uur voor de geplande afvaart. Op nogal onrustige aanwijzingen van mannen met en zonder uniform (naar wie moet je luisteren?) komen we in een rij wachtende auto’s. Even inchecken en dan wachten maar.

Om 21:00of zo komt er beweging in de rij. Binnen een minuut staan we bij de douane. Weer twee minuten later rijden we naar de boot en : hoo, stop. Wij moeten naast de oprit parkeren.

Langzaam komt er telkens een auto vanaf de douane bij de boot. Zo’n beetje om de twee minuten. En we verwachten 200 auto’s plus een paar bussen en vrachtwagens. We raken aan de praat met een Duits stel dat ook op de bromvliegcamping stond. Zij zijn op huwelijksreis van twee maanden. En we raken aan de praat met een Italiaanse man die in Parijs en Londen heeft gewoond. En we praten wat met elkaar, want pasom 22:30mogen wij de bus aan boord brengen.

Om 23:00zitten we bovenop aan dek, in afwachting van de afvaart. De Italiaan van zojuist schuift aan en onder het genot van een koud biertje wachten we op de afvaart. Maar er komen nog steeds auto’s door de douane. En dan gaat een vrachtwagen aan boord. Geen stress, geen haast.

Maarom 0:30hou ik het voor gezien en ga naar onze hut. Odile slaapt al. Ik ben benieuwd hoe laat de boot uiteindelijk is weggevaren.