20220825 Gjirokastër

20220825 Gjirokastër

Vandaag een dag met wat verdieping. Maar eerst een heerlijk ontbijtje. Op, wat lijkt, ons prive terras. Hoewel er meer kamers bezet zijn, zijn wij de enige twee gasten op dit terras van 6 x 10 meter, overdekt met ranken met rijpe witte en blauwe druiven. Turkse koffie uit een ouderwets schenkkannetje, geroosterde knakworstjes, omeletje, heerlijk.

We hebben elkaar beloofd om een taxi te nemen om naar het hoogstgelegen culturele hoogtepunt van vandaag te rijden. Voor €6,50 maken we meteen ook mee hoe een taxi chauffeur hier omgaat met voorrang en snelheid. Binnen no-time staan we boven de stad bij het Zekate Huise, één van de weinige echt oude “mansions” van de stad. Dit huis was een geschenk van Ali Pasja aan één van zijn bevriende veldheren.

We maken kennis met de echtgenoot van de eigenaresse, de zoveelste generatie van eigenaren die pas na de val van het communisme het inmiddels leeggeroofde en vervallen eigendom in beheer mocht nemen. Het huis stamt uit de 18e of begin 19e eeuw en is in redelijke staat, gezien het gebrek aan onderhoud. De eigenaren zelf wonen in een aangebouwd bouwseltje er naast en moeten het beheer en onderhoud zelf bekostigen, zonder subsidie van de overheid.

Na dit “Landhuis” wandelen we eerst richting een ander, strogeel huis. Dat is gesloten. Dus verder terug naar het Skenduli House. Maar daarvoor moeten we door de Bazar. En prompt ontmoeten we hier vijf vriendinnen van Judith’s jaarclub. Goed voor wat kletswerk en een foto.

Eenmaal bij het Skenduli huis lezen we dat ook dit weer een gift was van Ali en hier maken we kennis met de 11e generatie eigenaren, heer Skenduli. In het rap Frans legt hij ons van alles uit, maar veel ontgaat ons in het gat tussen Alba-Frans en Vakantie-Frans. Wel vangen we op hoe ze koffie maakten, hoe ze van het toilet gebruik maakten, dat getrouwde stellen hoger aanzien hadden dan andere stellen. Ook vangen we half op dat het gedoe met eigendommen nog steeds te maken heeft met achtergebleven communisme.

In de tuin van het huis zit Alban Papara, een Albanese gids, te wachten. Ik mag hem wat vragen en merk op dat ik de indruk heb dat het communisme niet helemaal weg is. Hij fluistert me toe dat ik gelijk heb. Daarna komt een uitgebreid relaas over hoe de regering/overheid bestaat uit leden van dezelfde families als eerst, maar nu met een andere partijnaam. Deze overheid past regels toe zodat eigendom en macht specifiek verdeeld worden en schenkt niet altijd de juiste aandacht aan de echte problemen van de bevolking.

Mede door het slechte beleid speelt corruptie nog steeds een rol, met name bij de middenklasse ambtenaren die geen macht hebben en geen eigen onderneming. Albanie heeft wel goede wetten maar ze worden niet goed nageleefd. Maar de burgers hebben hoop op verbetering door toegenomen toerisme en toetreding tot de EU. Dan komen er andere machten die gaan controleren en moeten wetten goed worden nageleefd.

We nemen afscheid van Alban Papara, eigenaar van reitours.al, en lopen naar de moskee om de hoek. Daar lezen we over de geschiedenis van Gjirokaster en zien wat oude plaatjes. Ook horen we hier waar de geheime tunnel onder de stad begint: recht onder de moskee op de bazar. Deze tunnel, in de koude oorlog bedoeld als schuilplaats voor de elite, wordt nu gebruikt voor een demo van meerstemmig gezang. Niet slecht.

Van een bezoek aan een tunnel krijg je lekkere trek, en die stil je op een terrasje. Soep, Köfte, souvlaki, bier en melk voor net 12,-. En dat verdienen we terug door terug te wandelen met een ommetje. Onderweg zien we een tentje waar die traditioneel gemaakte koffie wordt gemaakt, met draaibeker voor het roosteren van de bonen en met vijzel en steen voor het malen tot poeder. Uiteraard nemen we twee kopjes. Één was genoeg geweest. Toch beetje veel drab.

In het hotel is het tijd voor siesta.

Dan is het weer zover: op naar de stad voor een borreltje en een hapje. Dit keer met een heel langzame taxi chauffeur (€4,50) zodat we de tijd hebben om naar de winkeltjes te kijken. Eenmaal boven aangekomen wandelen we naar het aangename terras van gisteren, met uitzicht en goed bier.

Na een gezellig uurtje, een soort happy hour, lopen we weer naar beneden, omdat we trek krijgen. Heerlijk gebakken kippetje gegeten langs de straat. Een beetje pedante eigenaar kok, verder niets geks. Tijdom morgen verder te gaan.