20220823 Pogradec naar Petran

20220823 Van Pogradec naar Petran

Na een rustige nacht, we hadden regen verwacht, komt een flauw zonnetje door de wolken. We pakken alles droog in en gaan op weg, nieuwe avonturen tegemoet. Tomtom vindt dat we door een woonwijk ala Georgie, dus met muren voor de huizen en grind in plaats van asfalt, naar de grote weg richting Korçe moeten rijden. Bewoners groeten die gekke Hollanders, die komen hier zelden.

Het landschap opent zich als we de bergen uit rijden en grote akkers en boomgaarden tonen de vruchtbaarheid van het land. Hier lijkt er geen gebrek aan gezond voedsel. Het is rustig op de weg en al snel rijden we Korçe binnen en vinden vrijwel meteen een parkeerplaats voor een winkel. De eigenaar lijkt het een eer te vinden en plaatst meteen een pilonnetje achter de auto. We wandelen via de drukke marktstraat en een rustig park naar de, pas in 1994 gebouwde, kathedraal. Hij is geopend, maar we moeten wel achter het kettinkje blijven, zodat we niet alle mooie muurschilderingen kunnen bekijken.

Via de pantoffelparadepromenade slenteren we terug, vinden de auto, en rijden naar ons volgende stop. De kwaliteit van de weg neemt af. Maar het landschap wordt mooier en afwisselender. Veel fruitbomen en struiken, mooie dalen, putholes in de weg en kleine dorpjes. Ik noem het creatief sturen maar geniet wel.

In het stadje Ersekë Stoppen we even voor een kop koffie, een klein wandelingetje, en nemen op het terrasje een stukje Twix chocoladetaart en een kersen ijsje. Op het terras dartelt een klein meisje met krulletjes haar die door alle twintig opa’s over haar bolletje wordt geaaid. Ook al is het een klein stadje, ook hier weer een brede autovrije straat met strak plaveisel ten behoeve van de pantoffels.

Met een volle buik gaat het verder over de “inspirerende” weg. De zon schijnt voor het grote deel van de tijd, en als we bij een klein meertje komen, Resort Mezini - Shelegur, stoppen we weer. Nu voor een kleine lunch. Het gebouw doet denken aan een enorme blokhut, America Style. Achter het gebouw is een ruim terras en rustige piano en viool muziek schept een “prijzig” sfeertje, maar we nemen plaats en kijken uit over het meertje. Als je beter kijkt, zie je opeens weer wat lege plastic flessen liggen, en ligt er een waterscooter, zo’n Heng-heng-herrieding, aan het steigertje.

We bestellen één griekse slade en één portie witte kaas, één glas wijn en wat water. Als we proberen om een selfie (of het het een “ussie” als je er met z’n tweeën op wilt staan?) te maken schiet de engels sprekende Albaanse jongeman ons te hulp. We raken aan de praat. Hij is samen met zijn ouders na de val van het communisme meteen verhuisd naar Italie, waar zijn ouders nu nog wonen. Hijzelf is naar Londen verhuisd waar hij zijn Italiaanse vriendin tijdens zijn studie heeft ontmoet. Deze vriendin wil binnenkort een winkeltje openen in Tirara. Hoe gek kan het lopen.

Ons plan is om eerst een bezoekje te brengen aan Leskovik, maar per ongeluk rijden we voor het stadje langs richting het zuidelijkste puntje van onze route, langs Tre Urat. Waar de grens met Griekenland dwars door de slingerende rivier loopt. Hier gaat onze route van zuidwest naar noordwest en zien we donkere wolken voor ons hangen. Dat voorspelt regen. Jammer, want we zijn bijna bij de warmwater bronnen van Petran.

Als we bijna bij de bronnen zijn houdt het asfalt op en is de lucht helemaal donker. We gaan zeker niet off-road rijden met regen op komst, dus we rijden vijf kilometer terug waar we bij een restaurant het bordje “camping” zagen. Het blijkt een stenenveld annex parkeerplaats annex manege te zojn waar we gratis mogen overnachten. We schrikken even als de Mörbös opeens achteruit gaat rijden omdat de handrem niet was aangetrokken en hij in de Neutraal stond. Snelle interventie (duik sprong door de zijdeur) voorkomt ongelukken.

Als wij bijkomen van de schrik, met een Dimibo in de hand, en met een fantastisch uitzicht over de bergen, komen er een stuk of tien paarden het veld op en houden ons gezelschap. Volgens de herder hoeven we niet te vrezen dat ze onze stoeltjes gaan oppeuzelen.

Bij het restaurantje kunnen we eten. De jongen die het regionale voedingsmiddelen winkeltje runt, regelt ook de vertaling naar de obers en de keuken, bij gebrek aan menu. En net bij het opdienen van salade, friet, geroosterd vlees (van onbekende herkomst maar vol vet en botjes) en brood, begint het te donderen, bliksemen en regenen. En na de laatste hap en de laatste slok is het weer droog.

Tussen de paarden door vinden we de ingang van ons mobiele hotelletje. Welterusten, onder een sterrenhemel.