20220821 Peshkopi naar Pogradec

20220821 Peshkopi naar Pogradec

Al snel werd het gisteren rustig en vanwege de temperatuur hadden we sowieso de deuren dicht zodat we lekker hebben geslapen. We worden wakker op onze eigen parkeerplaats slash camping, douchen, toiletteren en ontbijten en gaan er vandoor.

Eerst nog even het stadje Pishkopi bekijken, een provinciestadje vol bedrijvigheid met kleine winkeltjes en flanerende mensen, dat heet hier de pantoffel parade, en koffie drinkende mannen. En her en der een vrouw. De zolen van de sandalen van Peter hangen los, dus zoeken we een schoenmaker. De eerste is gesloten en er zou er één verderopmin de straat zitten.

Een duits sprekende Albanees, kok uit de Dolomieten, biedt hulp aan en als zijn vrouw komt aanlopen moeten we met zijn vieren in zijn prima auto plaatsnemen omdat hij ons wilbrengen naar de schoenmaker 800 meter terug. Daar regelt hij met de schoenlapper dat onze achoenen meteen aan de beurt zijn. Over een uurtje kunnen we ze ophalen.

Dat komt mooi uit. Dan hebben wij een uurtje om deel te nemen aan de pantoffelparade en zodra ik iets nonchalanter en langzamer ga lopen raak ik aan de praat met twee Albanezen. Welcome to Albania, zeggen ze. Zo voelen we ons ook. In dit provincie stadje lijken wij de enige toeristen. Mensen begroeten ons en als we een koffie drinken op een terrasje zojn anderen zeer behulpzaam bij het bestellen en willen zelfs ons trakteren! OK, dan betalen wij het ijsje voor de dochter.

Als de schoenen klaar zijn rijden we 10 km terug naar de plek waar we gisteren vergeefs een camping zochten en slaan daar nu rechtdoor richting de grens. Er staat een lange rij links en een korte rij rechts. Wij nemen de korte rij rechts en Peter stapt uit met de papieren en wandelt naar het douane hokje. Daar staan nog meer mannen met papieren en we laten ons uit Albanie uitchecken. Dat scheelt weer 15 minuten wachten. Om Noord-Macedonië in te komen hebben we geen wachtrij. De allervriendelijkste ambtenaar vraagt of we iets aan te geven hebben. Nee. alcohol? Ja, vijf flessen wijn. Dat is goed, als we er maar van genieten! En hopla, we zitten in een ander land.

Niet dat je er veel van merkt. Alleen de trouwstoet alhier is blauw met wit (in Albanie telkens rood met wit) en voltekt zich in stilte (terwijl de Albanen luid claxonerend door de stad paraderen). De weg lijkt echter toch twee graden beter van kwaliteit en de huizen zijn een paar procent meer gereed.

De weg leidt langs twee langgerekte stuwmeren, verbonden door een traag stromende brede rivier. Na het tweede meer komt een verenging, het water gaat sneller stromen en de bergen worden hoger. Totdat we op een hoge vlakte komen met Struga aan het noorden van hte meer van Ohrid. Daar gaan we naar rechts richting Pogradec aan de zuidkant van het meer. Ohrid lten we deze keer links liggen.

Het meer van Ohrid ligt er strak en blauw bij, overdekt met blauwe lucht en witte wolkjes en omringd door bergen van 1500 meter hoog. Zonder problemen vinden we camping Fabio, op aanraden van de app Park4Night. We tuffen langzaam voorbij de ingang om te kijken of er ook deel twee is. De ober Tidil komt al op ons af. Voor tien Euro alle luxe en egards. Met het meer aan de overkant van het rustige weggetje. Topplekkie.

Ons plekje vinden we achter op het veldje, met het windschermpje op geheel op ons eigen. We lunchen met soort gefrituurde omelet en een biertje, daarna zwemmen en uitbuiken. Voor de avond staat een wandeling naar Pogradec op het menu. 2km wandelen langs het meer en dan komt de promenade, 3 km slenterende pantoffel parade maar o zo leuk als je op een terrasje alles mag aanschouwen. Tegenover ons spelen twee gitaristen leuke liedjes. Als ze klaar zijn lopen we verder, op naar de volgende live-band.

Een pianist/accordeonist begeleidt een wat oudere slavische zangeres, zij spelen gevoelige slavischefaro muziek. Erg mooi. Dan komen we bij een pub waar een zangeres van kleur, zeker geen Albanese, mooie blues en jazz zingt. Een man in Distinguished Gentlemen outfit leidt ons naar een tafeltje en wij gaan aan de Leffe Blond! En witte wijn.

Na de donkere dame, die Whitney heet en uit Kansas komt en nu acht jaar in Tirana woont, komt een Albanese dame met een elektrische viool. Ook niet slecht.

Enigszins beneveld wandelen we terug na een heerlijke avond en een heerlijke dag. Een koel windje komt over het meer. Heerlijke slaapomstandigheden.